Geduld

Grootmoeder Tijd woont samen met een hond in een verborgen grot in de Badlands. Op een bizonhuid houdt ze het verstrijken van de tijd bij. Af en toe moet ze opstaan om in een pot wosapi te roeren, een zoete kersengelei.  Op het moment dat grootmoeder opstaat, komt de hond uit de schaduw van het vuur en haalt een deel van haar werk uit. Rustig neemt grootmoeder haar werk weer op als ze gaat zitten. Keer op keer haalt de hond het naaiwerk uit en keer op keer werkt grootmoeder geduldig verder. Er komt een moment dat haar werk voltooid is. De bizonhuid staat voor het verhaal van jouw persoonlijke ontwikkeling dat telkens gehinderd wordt door de hond. De hond staat voor jouw ongeduld. Waarmee ben je ongeduldig met jezelf? Hoe vaak laat je de hond vandaag los?

Doorbraak

Tijdens de yuwipi ceremonie wordt de medicijnman die de ceremonie leidt met zijn handen op zijn rug vastgebonden. Zijn armen, zijn benen en de rest van zijn lichaam worden in dekens gewikkeld en daar worden touwen omheen gebonden. De kamer wordt verduisterd en de zangers beginnen de liederen van de geesten te zingen. De aanwezigheid van de geesten wordt zichtbaar als er plotseling ratels door de ruimte vliegen. Van de ratels, die gevuld zijn met kleine heilige steentjes, komen lichtflitsen waardoor ze even zichtbaar zijn. De ceremonie is afgelopen wanneer de medicijnman door de geesten uit de dekens en touwen is geholpen. Zoals de medicijnman tijdens een yuwipi ceremonie gevangen zit in de touwen, zo zitten wij zelf soms gevangen in bijvoorbeeld negatieve emoties en gedachten of ziekte. Het moment dat we daar een antwoord op vinden is een doorbraak: eindelijk kunnen we onszelf losmaken uit de touwen en waar we verstrikt in zijn geraakt. Zo een doorbraak gaat vaak gepaard met een enorme ontlading. Het is een totale bevrijding om alle energie die we op onze schouders meedroegen te mogen ontladen. Geniet van deze doorbraak!